De flat van Nathalie

De flat van Nathalie G. is weg. Weg en vervangen door een rijtjeshuis-bouwsel met dakpannen waar weldra om ruil voor een flink aantal tonnen een stuk of 8  twee-verdieners met hun eventuele nageslacht gaan wonen. Of een-verdieners. Dat kan natuurlijk ook.

Nathalie was……..een meisje. Ze droeg haar  donkerblonde, stijle haar altijd lang en soms in een staart. Een van de dingen die me altijd aan haar opviel waren haar bolle wangen die ervoor zorgden dat ze eruit zag alsof ze chronisch de bof had. Ik heb me ook bij tijd en wijle afgevraagd of Nathalie de bof had of een andere ziekte waardoor haar wangen opzwollen maar aangezien ze voor zover ik wist niet als ziekelijk bekend stond ebde deze vraag even zo vaak weer weg.
Nathalie was enig kind en had- voor zover wij wisten- geen vader. Niemand wist precies wie Nathalies vader was en vooral wáár. In elk geval niet bij Nathalie en haar moeder in de flat van Nathalie die er nu niet meer staat.
Nathalie was een soort van “cool” avant la lettre. Ik keek tegen Nathalie op omdat zij een grote bek had en het schoolpersoneel, inclusief hoofdmeester meester K., regelmatig en gemak van repliek diende. Nathalie won deze twisten natuurlijk niet maar scoorde wel.  Ik had enorme bewondering voor de wijze waarop Nathalie soms weigerde te doen wat haar opgedragen werd en de verlegenheid waar ze juffrouw M. eens in bracht deed me in de lach schieten. Waar het precies om ging weet ik niet meer maar ik weet nog wel dat de juf  een kort maar onbetaalbaar moment volkomen verbouwereerd en uit het veld geslagen de klas in tuurde als een hert in de het schijnsel van de koplampen.

Ik wou dat mijn bek zo groot was als die van Nathalie. Nathalie trok zich -als zij er geen zin in had- weinig aan van de regels die ons in de klas werden opgelegd. Nathalie zei ook iets terug als ze werd gestraft. Dat wilde ik ook.
Ook herinner ik me een winter, toen de vijver naast de school bevroren was en iedereen natuurlijk op woensdagmiddag het op een schaatsen zette  en Nathalie arm in arm met Nathalie B. (“andere” of ook wel lokaal bekend als “rode”roodharige Nathalie) die in mijn flat woonde, op de maat van hun schaatsbewegingen op zijn Surinaams telden: “Een. Toe-wee. Een. Toe-wee”.

Nooit, nimmer zal ik de dag vergeten dat Maya voor het eerst in de klas kwam. Het was, volgens mij, in de derde. Ondanks dat ik me de dag herinner, herinner ik me maar weinig van Maya. Het enige wat me nog bijstaat is het beeld van een vrij langwerpig Surinaams-Hindostaans meisje met een soort tante Sidonia-gezicht en halflang, zwart krullend haar. Zoals alle nieuwelingen moest ze haar plek in de klas nog verwerven maar ik sloeg, mogelijk omdat we die ochtend met rekenen begonnen (braak) verder geen acht meer op haar. Tot tijdens aardrijkskunde toen ik opkeek van het gejoel in de klas en zag hoe Nathalie en Maya een voor mij nog  onbekend maar klaarblijkelijk groot meningsverschil beslechtten: 4 armen die net molenwieken gericht maaiden tegen het gezicht van de ander. Het was werkelijk een schitterend tafereel. Het leek een uitgevoerde choreografie; alsof ze het gevecht en de bewegingen waarmee ze elkaar aanvielen 2 weken van tevoren hadden afgesproken en gerepeteerd maar bedacht me  tegelijkertijd dat da natuurlijk helemaal niet kon aangezien die meiden amper 2 uur van elkaars bestaan afwisten! Ik heb die dag voor eens en voor altijd geleerd dat meisjes (van nature!)  anders vechten dan jongens die elkaar meestal eerst duwen om de ander vervolgens in een soort van houtgreep te nemen. “Hey, zijn jullie nu helemaal?!!  Uitscheien!! Nu!!” schreeuwde juffrouw M. die deze geweldsuitbarsting evident ook niet had zien aankomen terwijl ze van vooraan de klas op de mattende meisjes afstevende.
Dat was jammer want het mooiste nog van dit alles was Nathalies gezichtsuitdrukking: een soort vage glimlach speelde op haar gezicht alsof ze genoot van de klappen die ze incasseerde en ook weer uitdeelde. Ze leek helemaal niet boos. Integendeel en in tegenstelling to Maya die gedurende de gehele krachtmeting haar ogen wijd opengesperd en haar lippen hard tegen elkaar geperst had gehouden.

Maar nu is de flat van Nathalie dus weg.
Hij werd, nadat alle bewoners succesvol door de woningbouwvereniging  waren “herplaatst”- in een uiteraard duurdere woning – dichtgetimmerd. Er heeft nog een aantal weken graffiti op gestaan van “gerenommeerde”artiesten sponsored by the gemeente.
En daarna kon ik, elke keer als ik langsfietste, zien hoe de bodem en het fundament van de flats van Nathalie G., Nathalie B.,  Michael M.,  Bilgin B., Raymond van O.  en alle andere enfants de la rue eruit zagen wat erg leek op mijn eigen fundament zoals ik me dat altijd allegorisch voorstel.

De flat tegenover de flat van Nathalie is- die naast de vijver waar we schaatsten en waar Esther woonde is,  zo zag ik pas- nu een hoop brokstukken waarvan het fundamenten straks ook zichtbaar zal worden en waar ook straks twee-verdieners of een-verdieners met hun eventuele nageslacht, want dat kan ook, in ruil  voor een flink aantal tonnen hun intrek zullen nemen.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s