Ruil

Omdat ik zo min mogelijk over iets mee wil praten zonder het zelf beleefd te hebben heb ik even getwijfeld of ik het zou doen maar aangezien iedere dag je laatste kan zijn doe ik het gewoon en spreek even mijn “wow” uit voor het programma Puberruil wat ik haast niet kijk maar gisteravond dus wel.
In de aflevering die gisteren werd uitgezonden ruilen de van origine Afghaanse Anu (17) en de blonde Groningse Sarah van gezin en woonplek. Het contrast kan eigenlijk niet duidelijker en groter: Sarah mag van haar ouders “alles” en Anu mag “niks”.
Sarah heeft een vaste club vrienden- waaronder jongens- en gaat regelmatig stappen terwijl Anu aangeeft “geen jongens-vrienden” te hebben en is feitelijk altijd thuis tenzij zij op school is of naar kickboksles. Van haar ouders mag zij niet op straat hangen en met jongens omgaan. Dit, zo blijkt in de uitzending, heeft alles te maken met het feit dat Anu een meisje is. Haar jongere broertje immers mag wél naar buiten om te hangen en alhoewel dat niet expliciet wordt vermeld op latere leeftijd (het joch is pas 14) wel uit zal mogen gaan in tegenstelling tot zijn oudere zus. Zowel haar ouders als broertje leggen uit dat het feit dat Anu minder mag dan hij heeft met de cultuur waar Anu uit komt. Haar broertje vertelt ook dat in “hun cultuur” vrouwen gezien worden als mensen die “een beetje onhandig” zijn. De moeder van Anu merkt ook op dat het “onze cultuur” is en dat zij en haar grootouders het ook zo hebben gedaan en dat haar dochter het op basis daarvan wat haar en haar man betreft ook zo gaat doen. Ergens een begrijpelijke insteek: dat soort opvattingen worden van generatie op generatie doorgegeven. Echter, in gesprekken met Anu zelf komt naar voren dat zij wel degelijk behoefte heeft aan meer vrijheid. Ze vind het bijvoorbeeld best gezellig in het café met de vrienden van Sarah. En ook merkt zij op dat zij, als zij een moeder had zoals die van Sarah, zij ALLES met haar moeder zou bespreken wat op zichzelf weer impliceert dat er sprake is van dingen die zij wel ervaart, wenst, beleeft maar niet met haar moeder kan of durft te bespreken. Dat feit zou op zichzelf weer kunnen betekenen dat, gezien het broertje en Sarah gezien “ouderlijk toegestane bewegingsruimte” veel dichter bij elkaar staan dan Sarah en Anu, het broertje theoretisch gezien meer met zijn ouders kan bespreken dan Anu. Is dat niet gemeen? En is dat niet male privilege ten top? En gendernormatief? Nu wil ik me nergens mee bemoeien, hoor. Ik zou, zeker gezien ik zelf geen kinderen heb, laat staan dochters, eigenlijk mijn mond moeten houden maar dat kan ik nu eenmaal moeilijk soms. En  mensen moeten natuurlijk zelf bepalen hoe ze hun kinderen opvoeden. Ook de ouders van Anu. Ik kan wel stellen dat ik me als ouder mislukt zou voelen als mijn kind zou zeggen dat het niet alles met mij kan bespreken.
Omdat ik eigenlijk mijn mond zou moeten houden zal ik voor mezelf spreken. Ik zie een meisje dat niet alleen ambitieus is en graag arts wil worden en weet dat ze daarvoor moet leren. Ik zie ook een jonge vrouw die dingen graag wíl leren die geen deel uitmaken van een gemiddeld schoolcurriculum maar door haar ouders die alleen naar hun eigen opvattingen bezig zijn en niet met de wereld waar ze voor hebben gekozen in te leven en daardoor geen oog hebben voor de werkelijke behoeften van hun dochter, wordt tegengehouden. En er is m.i. niks zo kwalijk als dat opvoeders het leerproces, ofschoon met goede bedoelingen, van hun kind afremmen. En al helemaal als ze dat bij een ander kind laten ontwikkelen of stimuleren.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s